Latanie znam z drugiej strony drzwi kabiny.

Lata spędzone w powietrzu — zarówno jako pilot, jak i pasażer — nauczyły mnie, że większość tego, co pasażer uznaje za niebezpieczne, jest normalne. A większość tego, co ignoruje — wcale nie musi być.

Najgorsze ataki paniki widziałem nie przy faktycznych awariach. Pojawiały się w sytuacjach całkowicie bezpiecznych, których pasażer nie potrafił zinterpretować. Nie wiedział, że ten dźwięk to klapy. Że drżenie to turbulencja czystego powietrza.

Dlatego uczę. Sekundę po sekundzie.